BretónEditar

 koarañ
Pronunciación (AFI):  /ˈkwɑː.rã/
Variantes:  koarat
koariñ

EtimologíaEditar

Del bretón medio coaraff.[1]

Verbo transitivoEditar

koarañ
Mutación lema
Radical
koarañ
Suave
goarañ
Aspirada
c'hoarañ
1
Encerar.

ConjugaciónEditar

Conjugación de koarañ
Formas no personales
Infinitivo koarañ
Participio presente

o koarañ

Participio pasado koaret
Formas personales
número singular plural pasiva
persona 1.ª 2.ª 3.ª  m 3.ª  f 1.ª 2.ª 3.ª impersonal
Modo indicativo
Presente koaran koarez koar koar koaromp koarit koaront koarer
Pretérito imperfecto koaren koares koare koare koaremp koarec'h koarent koared
Pretérito perfecto koaris koarjout koaras koaras koarjomp koarjoc'h koarjont koarjod
Futuro koarin koari koaro koaro koarimp koarot koarint koaror
Modo condicional
Presente koarfen koarfes koarfe koarfe koarfemp koarfec'h koarfent koarfed
Pretérito koarjen koarjes koarje koarje koarjemp koarjec'h koarjent koarjed
Modo imperativo
Presente koar koaret koaret koaromp koarit koarent
Nota:
Las formas subrayadas actúan también como formas dependientes del verbo

Información adicionalEditar

  • Morfología: koar, -añ (desinencia verbal).

Referencias y notasEditar

  1. Le vocabulaire breton du Catholicon (1499).