Asturiano

foi
  • Pronunciación:  [ ˈfoj ] (AFI)

Forma verbalEditar

1
Tercera persona del singular del pretérito de indicativo de ser.
2
Tercera persona del singular del pretérito de indicativo de dir.


Francés

foi

Del francés medio foi y foy, y estos del francés antiguo fei, feid, foi o foy, del latín fidem, del protoindoeuropeo *bʰidʰ-, de *bʰeydʰ-.

Sustantivo femeninoEditar

Singular Plural
foi fois
1
Fe, confianza o creencia.

LocucionesEditar

Véase tambiénEditar


Francés antiguo

foi
  • Pronunciación:  Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Del latín fidem, y este del protoindoeuropeo *bʰidʰ-, de *bʰeydʰ-.

Sustantivo femeninoEditar

Singular Plural
Nominativo foi fois
Oblicuo foi fois
1
Fe, confianza o creencia.


Francés medio

foi
  • Pronunciación:  Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Del francés antiguo foi y foy, y estos del latín fidem, del protoindoeuropeo *bʰidʰ-, de *bʰeydʰ-.

  • Grafía alternativa: foy.

Sustantivo femeninoEditar

Singular Plural
foi fois
1
Fe, confianza o creencia.


Gallego

foi
  • Pronunciación:  [ ˈfoj ] (AFI)

Forma verbalEditar

1
Tercera persona del singular del pretérito de indicativo de ser.
2
Tercera persona del singular del pretérito de indicativo de ir.


Portugués

foi
  • Pronunciación:  [ ˈfoj ] (AFI)
  • Grafía alternativa: foy (obsoleta).

Forma verbalEditar

1
Tercera persona del singular del pretérito de indicativo de ser.
2
Tercera persona del singular del pretérito de indicativo de ir.


Rumano

foi
  • Pronunciación:  Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Forma sustantivaEditar

1
Forma del nominativo indefinido plural de foaie.
2
Forma del acusativo indefinido plural de foaie.
3
Forma del genitivo indefinido singular de foaie.
4
Forma del dativo indefinido singular de foaie.
5
Forma del genitivo indefinido plural de foaie.
6
Forma del dativo indefinido plural de foaie.


Etimología 2

foi 2

VerboEditar

7
Ajustar, inquietarse, jugar con, mover o zangolotear.
8
Estar lleno o estar lleno de gente ocupada.

ConjugaciónEditar